Όταν ο Απόστολος Παύλος στάθηκε μπροστά στον Άρειο Πάγο, άρχισε τον λόγο του προσεγγίζοντας την πνευματικότητα των αρχαίων Αθηναίων, βεβαιώνοντας την αναζήτησή τους για τον Θεό και την πνευματική συνείδηση των ποιητών τους. Ο Παύλος επεχείρησε να χρησιμοποιήσει την πνευματική γλώσσα των Αθηναίων για να μιλήσει για τον Δημιουργό Θεό και τον Ιησού Χριστό και την ανάστασή Του. Παράλληλα διέκρινε ένα πνεύμα ειδωλολατρίας, το οποίο παρεμπόδιζε τη μετάνοια και την πρακτική υποταγή στο Άγιο Πνεύμα του Θεού (Πράξεις 17:16-34). Προσπαθώντας έτσι να γεφυρώσει τις πνευματικότητες του ιουδαϊκού και του ελληνικού κόσμου, ο Παύλος αντιμετώπισε την παρεξήγηση και είχε περιορισμένη άμεση πρόσβαση στους νέους Χριστιανούς – ωστόσο, από τη δική μας οπτική γωνία δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα, μπορούμε να δούμε την Αθήνα ως μια χριστιανική πόλη και γνωρίζουμε πώς η χρήση της ελληνικής σκέψης και γλώσσας συνέβαλε στη διαμόρφωση της χριστιανικής θεολογίας, και ιδιαίτερα στην κατανόηση του Θεού ως Αγίου Πνεύματος. Επομένως, το θεωρώ διπλά πρέπον που εδώ στην Αθήνα προσευχόμαστε, “Ελθέ, Πνεύμα Άγιο”!